Savremena istorija svet
Istorija organizovanog gašenja požara datira od drevnog Egipta , gde su postojale ručne pumpe i zadužena lica za gašenje požara.
Prve rimske vatrogasne jedinice koje su značajne u istoriji kreirao je Markus Licinije Crasus. Markus Licinije Crasus je rođen u bogatoj porodici 115. godine pre nove ere, i stekao ogromno bogatstvo kroz "vatru i pljačku". Jedan od njegovih najunosnijih poslova se zasnivao na činjenici da Rim nije imao vatrogasnu službu. Crassus je popunio tu prazninu, stvarajući sopstvenu vatrogasnu jedinicu sa 500 muškaraca koja je hitro izlazila na svaki požar u Rimu. Po dolasku na lice mesta vatrogasci nisu ništa činili dok se njihov poslodavac ne pogodi oko cene svojih usluga koristeći nevolju vlasnika. Ako Crasus nije mogao dobiti zadovoljavajuću cenu, njegovi ljudi nisu počinjali gašenje već su puštali da sve izgori. A potom je Crasus nudio da zgarište kupi za delić njegove vrednosti. Imperator Avgusta je preuzeo osnovnu ideju od Crasusa i na njoj izgrađuje formu „vatrogasaca“ 6. godine nove ere za borbu protiv požara koristeći „jedinice sa kofama“ koje su imale i pumpe, kuke, pa čak i „rušioce“ za rušenje zgrada kako se požar ne bi širio. Vatrogasci su patrolirali ulicama Rima u cilju otkrivanja požara a služili su i kao policijske snage. Vremenom jedinica je narasla na nekoliko stotina ljudi, spremnih za gašenje. Kada bi nastao požar, formirali bi lanac do najbližeg izvora vode i prenosili vodu kofama od ruke do ruke do mesta požara.
Sam Rim je pretrpeo veći broj ozbiljnih požara, a pre svega požar koji se dogodio u vreme Circus Makimusa 19. jula 64. godine nove ere koji je uništio dve trećine Rima.
U Evropi vatrogastvo je bio prilično rudimentarano sve do 17. veka. 1254, kraljevskim ukazom kralja u Sent Luisu u Francuskoj se stvorio tzv ("Burgess Vatch"), koji je omogućavao stanovnicima Pariza da osnivaju sopstvene snage za obavljanje raznih poslova a između ostalog za sprečavanje zločina i gašenje požara. Posle „stogodišnjeg rata“ Pariz postaje najveći grad Evrope i kao takav bio je poprište nekoliko velikih požara u 16. veku. Kao posledica toga, kralj Čarls IX formirane snage zadužuje isključivo za sprečavanje zločina i gašenje požara.
London je pretrpeo velike požare na 798, 982, 989, 1212 i iznad svega u 1666. Veliki požar u 1666 počeo je u jednoj pekari i zahvatio je oko 5 km ² grada, ostavljajući na desetine hiljada stanovnika bez krova nad glavom. Pre ovog požara u London nije imao organizovan sistem zaštite od požara. Nakon toga, osiguravajuća društva formiraju privatne vatrogasne jedinice za zaštitu imovine svojih klijenata. Osiguranje je svojim jedinicama dozvoljavalo da gase požare u objektima koji su osigurani. Ključni razvoj gašenja požara nastao je u 17-om veku sa pojavom prvih vatrogasnih vozila. Upotreba pumpi, počela je u Evropi posle 1500 ( u Augsburgu u 1518 i u Nirnbergu u 1657). Te pumpe su bile male snage veoma kratkog dometa mlaza i zbog nedostatka creva. Nemački pronalazač Hansa Hauš poboljšava ručne vatrogasne pumpe stvaranjem usunog dela pumpe i dodavanjem određenog broja creva. 1672, holandski pronalazač Jan Van der Heiden izmislio je prvo vatrogasno crevo . Ono je bilo izrađeno od fleksibilne kože sa mesinganim spojkama na svakih 15 metara što je i do danas ostalo kao standard za vatrogasna creva u kontinentalnoj Evropi, dok u Velikoj Britaniji standarda dužina je bila 23m ili 25m. Najveći pomak u razvoju vatrogasnih vozila napravio je Ričard Nevsham u Londonu 1725. Ova vozila su mogla da prevoze i vatrogasce a pumpe su davale protok od 12 litara u sekundi na udaljenosti od 36 metara od pumpe.
U Americi 1631 u Bostonu je guverner zabranio drvene dimnjake i slamnate krovove. 1648 guverner Amsterdama imenovao je četiri muškarca da rade kao čuvari od požara. Oni su bili ovlašćeni da provere sve dimnjake i da kažnjavaju prekršioce pravila. Grad Burghers imenovao je osam uglednih građana da dobrovoljno patroliraju ulicama noću noseći velike drveni zvečke i signalizirajući požar. 1736 Bendžamin Frenklin osniva Udruženje vatrogasnih jedinica u Filadelfiji. Prvi američki predsednik Džordž Vašington je bio dobrovoljni vatrogasac u Aleksandriji, Virdžinija. 1774, kao član-veterana kupio je nova vatrogasna kola i poklonio ih svom gradu. Pre građanskog rata američka država nije imala svoje vatrogasne jedinice. Postojale su privatne vatrogasne jedinice koje su se takmičile jedna sa drugom koja će pre stići i ugasiti požara jer su osiguravajuće kompanije to plaćale. Kasnije prvi put se sreće termin Vatrogasni dom kao svojevrsno mesto društvenog okupljanja garađana u kojem nije bilo profesionalnih vatrogasaca koji bi dobijali platu za gašenje, već su se sredstva koja su uplaćivana na ime gašenja požara išla u Vatrogasni fond
Prvi vatrogasne jedinice u modernom smislu nastale su u Francuskoj u početkom 18. veka. 1699, čovek sa komercijalnim idejama Fransoa du du Mouriez Perier (deda Francuske revolucije), zatražio prijem kod kralja Luj XIV. Veoma je bio zainteresovani za izum Jan Van der Heiden, i on je uspešno pokazao kralju nove pumpe i uspeo da ga ubedi da mu se odobri monopol izrade i prodaje vatrogasnih pumpi širom Kraljevine Francuske. Perier je imenovan za komandira vatrogasne jedinice koja je u Parizu osnovana 1716 godine. Narednih godina osnivaju se vatrogasne jedinice u svim većim francuskim gradovima. U to vreme prvi put se pojavio sadašnji izraz „vatrogasac“ nastao od francuske reči“pumper“ što u buklavnom prevodu znači pumpač. Prekretnica nastaje 11. marta, 1733 kada francuska vlada donosi odluku da će intervencije vatrogasaca biti besplatne. Ovo je odlučeno zbog toga što su stanovnici uvek čekali do poslednjeg trenutka da pozovu vatrogasnu jedinicu kako bi se izbeglo plaćanje naknade, što je često bilo prekasno da se požar ugasi. Od 1750 pa nadalje, francuske vatrogasne jedinice postaju paravojne jedinice i dobijaju uniforme. 1756 obaveznu upotrebu zaštitnog šlema za vatrogasce naložio je kralj Luj XIV, ali su se one mnogo godina pre počele primenjivati na gašenju požara.
Napoleonu Bonaparti se pripisuje stvaranje prvih "profesionalnih" vatrogasaca, poznatijih kao Sapeurs-Pompiers nastalih od francuske vojske 1810 godine pod komandom inženjerskih snaga
U Velikoj Britaniji nakon velikog požara u Londonu 1666 pokrenute su promene koje su postavile temelje za organizovanje vatrogasne službe u budućnosti. U svetlu velikog požara, Gradsko veće osnovalo je prva „osiguranja“ od požara u 1667. Ona su zapošljavala vatrogasce u malim timovima a obezbeđivana im je bila uniforma i obeležja koja su označavala kojoj kompaniji pripadaju.
Međutim, prva organizovana opštinska vatrogasna jedinice u svetu osnovana je u Edinburgu u Škotskoj 1824. Sledi London u kojem se osniva jedinica 1832. 1. aprila 1853 u Sinsinatiju, Ohajo (SAD) zaposlen je prvi vatrogasac sa punim radnim vremenom i punom platom. Ta jedinica je prva upotrebila parnu mašinu za pogon vatrogasnih pumpi.
Prva parna mašina za borbu protiv požara sa konjskom vučom izmišljena je 1829, ali ne i prihvaćena u strukturama vatrogasaca sve do 1860. Motor sa unutrašnjim sagorevanjem u vatrogasna vozila stigao je 1907, i izrađen je u Sjedinjenim Američkim Državama
Preuzeto iz Vikipedije